نحوه اتصالات سازه اسکلت به فونداسیون در جهت استحکام و پایداری سازه سایبان

پایداری سازه سایبان

امروزه سازه های مختلف با مقیاس و اندازه های مختلف موجود بوده که هر کدام از اسکلت فلزی یا بتی بهره مند می باشند. مسئله اینجاست که مراحل اجرایی هر کدام از این اسلکت ها متفاوت است. همین مسئله منجر شده تا بسیاری از ناظران و کارشناسان در حین ساخت و نصب اسکلت های فلزی به برخی از نکات توجه نکنند. درواقع برخی از موارد از نظر آنها کم اهمیت باشد. اما مسئله اینجاست مراحل و نحوه اتصالات سازه اسلکت به فونداسیون آنقدر اهمیت دارد که در برخی موارد با جان و آینده افراد بازی می کند.

پس خیلی دور از ذهن نخواهد بود اگر بگوییم باید نسبت به تمامی مراحل و نکات خاص اجرایی ساخت و نصب اسکلت های فلزی آگاه شوید. نکاتی از قبیل رواداری در نصب، رنگ آمیزی، اصلاح معایب جوشکاری، ایمپکت زدن پیچ و مهره ها و غیره بسیار مهم می باشند.

از همین رو در ادامه این مقاله قصد داریم توضیحاتی در این زمینه خدمت شما ارائه دهیم. توضیحاتی که در راستای استحکام و پایداری سازه سایبان بسیار پراهمیت می باشد.

مرحله اول
برای اجرای یک پروژه اسکلت فلزی در مرحله اول باید نقشه فونداسیون را طبق نقشه های اجرایی روی زمین صاف و عاری از گیاه و ریشه درخت پیاده کنیم. پس از این کار، شمال نقشه را با شمال جغرافیایی زمین منطبق کرده و به وسیله ریسمان، یک محور طولی یا عرضی که موقعیت آن روی نقشه مشخص است را روی زمین پیاده توسط میخ ثابت می کنیم. ب آن محور مبنا گفته می شود. یک روش سنتی است و برای کارهای بزرگ تر از دوربین تئودولیت استفاده می کنند.
برای بدست آوردن طول از روش فیثاغورث استفاده می کنیم.

خاکبرداری باید با در نظر گرفتن مقاومت فشاری خاک، وضعیت آب های زیر زمینی، عمق یخبندان و سایر ویژگی های خاک توسط آزمایش مکانیکی در آزمایشگاه مورد برسی قرار بگیرد. در مرحله بعد، شمع را برای جلوگیری از ریزش دیوار ساختمان مجاور استفاده می کنند.

مرحله دوم
ستون ها عضوی هستند که بارهای سازه را بصورت مستقیم به فونداسیون منتقل می نمایند. به همین دلیل باید توانایی این انتقال نیرو را داشته باشد. بهترین مقطع برای ستون ها، مقاطق مربعی شکل و مقاطع H شکل می باشد. زیرا دارای مقاومت بیشتری نسبت به مقاطع دیگر می باشند. گاهی به منظور رعایت مقاومت کافی در تحمل نیروهای فشاری و لنگر های خمشی وارده بر ستون ها، بجای استفاده از مقاطع نورد شده تک، از مقاطع مرکب استفاده می گردد.
جوشکاری نیز در همین مرحله صورت میگیرد.
مرحله سوم
پس از پایان جوشکاری ها، عملیات زنگ زدایی و رنگ آمیزی قطعات ساخته شده نیز صورت می گیرد.
در صورت عدم اتصال صفحه ستون به ستون ها به عنوان یک عضو واحد، می بایست قبل از قراردادن ستون ها در محل مورد نظر بر روی کف ستون ها، محل دقیق نشیمن ستون بر روی کف ستون (بیس پلیت) را بوسیله جوش دادن نبشی و ورق های سخت کننده بر روی کف ستون مشخص می نماییم تا ستون دقیقا در محل مورد نظر قرار گیرد. پس از قرار گرفتن ستون روی بیس پلیت، ضمن کنترل نمودن جهت تیرریزی ها، ستون را در دو جهت شاقول نموده و جوشکاری آن را تکمیل می نماییم. این مراحل را تا تکمیل ستون های مشخص شده در فاز اول و تا جایی ادامه می دهیم که خطر سقوط ستون ها بدلیل عدم اتصال به تیر در اثر عوامل جوی مانند باد، وجود نداشته باشد.

در صورت وجود ارتفاع بیشتر از ۱۲ متر برای هر ستون و نیاز به افزایش ارتفاع ستون ها، ستون های جدید مطابق مراحل قبلی ساخته می شود و به قسمت فوقانی مرحل اول ستون متصل می نماییم. اگر هر وجه ستون را با یک عدد از یک تا چهار نامگذاری نماییم، ابتدا ورق های اتصال را به دو وجه مجاور به هم (وجه یک و دو) در مقطع ستون پایین و دو وجه دیگر ستون بالا (وجه سه و چهار) جوش می دهیم و ستون جدید را بر روی ستون قبلی قرار می دهیم و جوشکاری اولیه را بعد از شاقول نمودن ستون جدید انجام خواهیم داد.

مرحله چهارم
پس از نصب ستون ها، نوبت به ساخت و نصب تیرها می رسد. در این مرحله با توجه به نوع اتصال طراحی شده (جوشی، پیچی و یا پرچی) همچنین گیردار بودن و یا ساده بودن اتصال، اقدامات لازم جهت ساخت و نصب تیرها نیز صورت می پذیرد. باید توجه داشت نکاتی از جمله طول جوش و طول تیرها با توجه به رعایت رواداری های تیر، نوع جوش، بعد جوش، الکترود مورد نیاز و نوع پیچ های مورد نیاز از نظر مقاومت در اتصال باتوجه به گیردار بودن یا مفصلی بودن اتصال، میزان نیروی مورد نیاز جهت بستن پیچ ها (استفاده از ترک متر) و موارد این چنینی را فراموش نکنیم.

مرحله پنجم
با توجه به نوع سازه اسکلت فلزی و همچنین نوع بادبند مورد نیاز آن، اقدامات اولیه جهت نصب و جوش ورق های اتصال بادبندها در حین ساخت و نصب تیرها و ستون ها در محل های مشخص صورت می پذیرد. حال کافی است، پروفیل های مورد نیاز بادبندها در محل دقیق خود قرار گرفته و جوشکاری های لازم با طول جوش مشخص انجام گیرد. نباید فراموش نمود که بادبندها، نگهدارنده ساختمان در برابر نیروهای جانبی می باشند، پس به هیچ عنوان نباید آنها را در سازه کم اهمیت درنظر گرفت.